Mga Kwento ng Pag-asa

Trevin at Renee, donor at donor na ina

Si Trevin ay isang mapagmalasakit at magalang na 19 taong gulang na may mahusay na pagkamapagpatawa. Isang natural na atleta at pinuno, si Trevin ay palaging tumutulong sa iba at mahilig magpangiti sa mga tao. Siya ay isang mag-aaral sa kolehiyo na nagsisimula pa lamang na ituloy ang kanyang mga pangarap na nasa hustong gulang nang magwakas ang kanyang buhay bilang resulta ng isang drive-by shooting. Ang kanyang ina, si Renee, at ang pamilya ni Trevin ay hindi sigurado kung ano ang gagawin nang lapitan sila tungkol sa pagbibigay ng mga organo ni Trevin. Ang desisyong ginawa nilang mag-abuloy ay naging pinakamalaking pinagmumulan ng kaaliwan para sa pamilya ni Trevin, habang nakayanan nila ang pagkawala ng isang taong napakahalaga sa kanila.

Ang Donasyon ni Trevin ay Nagliligtas ng Buhay, Nagdudulot ng Kaginhawahan sa Kanyang Pamilya

Ang anak ni Renee, si Trevin, ay maaaring mailarawan bilang isang "mabuting bata." Mahiyain, tahimik at magalang, ngunit may mahusay na sense of humor, nasiyahan si Trevin sa pagpapangiti sa mga tao. Naglaro siya ng football at basketball, naging lider sa loob at labas ng field at court, at maaasahan siyang tutulong. Isang mahal na mahal na anak, kapatid, tiyuhin, pamangkin at kaibigan, si Trevin ay palaging tumitingin sa maliwanag na bahagi at may likas na kakayahang magdala ng kaligayahan sa puso ng iba.

Si Trevin ay isang 19 na taong gulang na mag-aaral sa kolehiyo, nagsisimula pa lamang na ituloy ang kanyang mga pangarap na nasa hustong gulang, nang siya ay naging biktima ng isang drive-by shooting malapit sa kanyang tahanan. Sa ospital, natanggap ng kanyang pamilya ang nakapipinsalang balita na namatay si Trevin. Habang sinusubukan nilang iproseso ito at harapin ang kanilang pagkawala, nilapitan sila tungkol sa pagkakataon para kay Trevin na maging isang organ donor. Ang donasyon ng organ ay hindi paksang tinalakay ng kanilang pamilya. Ni Renee o ng kanyang asawa ay hindi gustong gumawa ng ganoong malaking desisyon sa mahinang sandaling iyon. Hindi sigurado kung ano ang gagawin, tinanong ni Renee ang kanyang sarili kung ano ang gusto ni Trevin, at narinig niya ang isang malinaw na sagot na nagmula sa loob: oo.

Sa limang taon na lumipas mula noong araw na iyon, naranasan ni Renee ang iba't ibang masasakit na damdamin habang nagdadalamhati sa pagkawala ng kanyang anak. Naisip din niya ang desisyon na minsan ay tila napakahirap sa ibang paraan. Ang pagbibigay ng mga organo ni Trevin ay naging pinakamalaking pinagmumulan ng kaginhawahan para sa pamilya nina Renee at Trevin habang patuloy nilang kinakaharap ang kanyang pagkamatay. Naniniwala sila na si Trevin ay pinarangalan at ipinagmamalaki na maging isang donor.

Nakahanap ng lakas at pag-asa si Renee sa pagbabahagi ng kanilang kuwento at pagpapalaganap ng kamalayan tungkol sa pagpaparehistro bilang organ, eye at tissue donor sa loob ng kanyang sariling komunidad. Sa mas malaking sukat, nasisiyahan siyang maglakbay upang "ipalaganap ang salita" sa malalaking madla tungkol sa "manalo-manalo para sa lahat" na nangyayari sa pamamagitan ng pagliligtas at pagpapagaling ng mga buhay sa pamamagitan ng donasyon. Inamin ni Renee na mas gugustuhin niyang narito pa rin si Trevin, ngunit ang kanyang donasyon ay nangangahulugan na hindi bababa sa kanyang pagkamatay ay hindi walang kabuluhan. Ngayon, nakikita ni Renee na ang layunin ni Trevin ay mas malaki kaysa sa kanyang sakit.